انجمن: اشعار گلی امیر اصلانی

8 هایکوی دیگر **************** برف سپید بر قله ی کوه کهنسالی کوهستان

توبه ام را بپذیر بگذاشتمش در کف: " دست " این توبه را چون مرواریدی سفید سفید سفید، غلطاندمش در دو: " دست"

شبی خواب دیدم رویای کوزه ایی ، کوزه ایی نیلی در میانه تهی میزی همزمان من دور از تو بودم و تو در قطاری " مشکوک " ! می راندی ثانیه های دلتنگی

می پرسم از شما می پرسم از شما مردمان مگر عشق ننگ است بر بانوان ، که فروغ راهی بجز گریز برایش نمانده بود؟ در کجا

با ردیف مورچه ها چه منظم خرده های نان ، صف بسته اند ************** در انتظارم روز مرگم نزدیک است می نوشم این جام تهی را

آخرین نت می شنوی صدای آسمانی خشمگین ابرهای باردار و غمگین و خش خش برگ های رنگین... طبیعت موسیقی اش را در چهار فصل نهاد...

38 هایکو ی دیگر ****************** دری را برویم بستند ولی من پنجره ای را بسوی کوهستان گشودم

هایکو های من ************* طوفانی سهمگین در چشمانم در یایی از خاطرات ***************

از سر بگیر زندگانی را رفته بودم به عیادت " مادر " یکی از هم جواران بوسه ای زدم بر دستانش که: تمامی " مادران " ، می باشند مادران من. بنشسته بود بر بستر و می گذراند دوران : " نقاهتش " را ، سیمایش همچون " گل لطیف " و

مسیر عشق اولین روز در بهار فصلی ، در باغ قلبش را بر رویم گشود و گل های همیشه بهار را ، برایم چید در دومین روز گل های خوشبوی لبخند را در گلدان عشق من جای داد

؟!!! رقص ساعت در کوچه پس کوچه های زندگانی من و تو این گذر زمان که می کوبد چه بلند تیک تاک تیک تاک

این داغ دلم من داغدار هستم ، اما دشت نمی داند خونین اشک هستم ، اما شبنم نمی داند این گل های رنگارنگ و شاداب این درخشان درخشان آفتاب ، نمی دانند که : خنده بر لبانم خشکیده است و هوای دلم تاریک تاریک

دشت مادرانی نالان گریان و حیران چشم دوخته اند بر: دشت بی نشان آدمی. کجاست این دشت؟ هیچ دانی؟ پاییر 87

رنگ سایه ای بی رنگ بی رنگتر از رنگ افتاده بر روی پیکری بی رنگ این رنگ: رنگ " مرگ " است مرگ فروغ. پاییز 87

نیازی به خانه تکانی نیست برای شب عید خانه ی دلم را خانه تکانی می کنم، که از همه کار نیکوتر است. پاییز 87 گلی امیر اصلانی

یک جمله نیست یک جمله نیست یک جمله ی پرمعنی نیست در عوض هزار کلمه هزار کلمه ی بی معنی هست پاییز 87 گلی امیر اصلانی

هفت آسمان عشق روز اول ، چشم بهم دوختند دوم روزی ، دل بهم باختند روز سوم ، بر سر سفره بنشستند چهارم روزی ، زیر یک سقف آسودند روز دگر ، طفلشان بوسیدند ششم روزی ، در راهرو هایی بی انتها نالان و گریان با دستانی لرزان،