sadeghlover
8th April 2007, 12:56 PM
شاندرو پتوفي. شاعر مجار
گردآوري و ترجمه:
محمود تفضلي و آنگلا باراني
چاپ دوم :1357
كاخ و كلبه
اي كاخ! از چيست چنين بخود مي نازي؟
از درخشندگي اربابت بخود مغروري؟
او خود را با الماسها پوشانيده است
تا برهنگي قلبش را مخفي دارد.
منگوله ها و روبان ها را از بر كن
كه نوكرانش بدو آويخته اند
و آنوقت چنان حقارتي عيان خواهد شد
كه ديگر شكل يك مخلوق عيان را هم نخواهد داشت.
و اين گنجها ، كه آن هيچ را همه را همه چيز مي سازند
از كجا سرقت شده اند.
آنجا كه لاشخور پرنده اي را مي گيرد
و جگرش را مي شكند و خونش را مي مكد
و درآن هنگام كه لا شخور ضيافت بپا مي كند
در آشيانه كوچك ميان بيشه
بچه هاي پرنده ، زاري مي كنند
و مادرشان را مي جويند كه هرگز باز نخواهد گشت.
اي كاخ مغرور ! بهمه كس بنما
وسعت گنجينه هاي سرقت شده ات را !
بدرخش هنوز ! اما ديري نخواهد پاييد
زيرا روزگار تو بسر رسيده است:
و اميدم اينست كه بزودي ببينم
حصار هاي ويران شده ات
بهنگام سقوط ، در هم مي شكنند
استخوان هاي ساكنان فرومايه ات را.
و توكلبه حقير !
كه در پاي اين كاخ بلند ع خود را پنهان مي كني.
چرا خود را در زير شاخه ها مخفي مي كني.
چرا مي خواهي كه حقارت خود را پنهان داري؟
باز شو برويم ، اي كلبه تاريك!
من ظاهر آراسته نمي خواهم . من دل زيبا دوست دارم......
و دل هاي روشن
در كلبه هاي تاريك پيدا مي شوند.
اين آستانه كه از آن مي گذرم ، مقدس است.
آستانه كلبه هاي فقر ، مقدس است.
در اينجاست كه بزرگان زاييده مي شوند
و به اينجاست كه آسمان نجاتبخشان را مي سپارد.
از كلبه هاست كه بيرون جسته اند
تمام آنان كه خود را در راه انسان فدا كرده اند.
مردم از كاخ نشينان
جز نفرت و فقر، نصيبي نمي برند.
اي بينوايان خوش قلب ! باك مداريد
براي شما روز هاي بهتر فرا خواهد رسيد
اگر گذشته و حال از آن شما نيست
آينده بي پايان از آن شماست.
در زير اين سقف كوتاه زانو مي زنم
در برابر اين كانون هاي تنگ و مقدس:
و شما هم ستايش خود را با من همراه سازيد
اي مردم فقير كه شما را مي ستايم!
ژانويه 1847
تمام شد بساعت 12 ظهر..
صادق لاور.
گردآوري و ترجمه:
محمود تفضلي و آنگلا باراني
چاپ دوم :1357
كاخ و كلبه
اي كاخ! از چيست چنين بخود مي نازي؟
از درخشندگي اربابت بخود مغروري؟
او خود را با الماسها پوشانيده است
تا برهنگي قلبش را مخفي دارد.
منگوله ها و روبان ها را از بر كن
كه نوكرانش بدو آويخته اند
و آنوقت چنان حقارتي عيان خواهد شد
كه ديگر شكل يك مخلوق عيان را هم نخواهد داشت.
و اين گنجها ، كه آن هيچ را همه را همه چيز مي سازند
از كجا سرقت شده اند.
آنجا كه لاشخور پرنده اي را مي گيرد
و جگرش را مي شكند و خونش را مي مكد
و درآن هنگام كه لا شخور ضيافت بپا مي كند
در آشيانه كوچك ميان بيشه
بچه هاي پرنده ، زاري مي كنند
و مادرشان را مي جويند كه هرگز باز نخواهد گشت.
اي كاخ مغرور ! بهمه كس بنما
وسعت گنجينه هاي سرقت شده ات را !
بدرخش هنوز ! اما ديري نخواهد پاييد
زيرا روزگار تو بسر رسيده است:
و اميدم اينست كه بزودي ببينم
حصار هاي ويران شده ات
بهنگام سقوط ، در هم مي شكنند
استخوان هاي ساكنان فرومايه ات را.
و توكلبه حقير !
كه در پاي اين كاخ بلند ع خود را پنهان مي كني.
چرا خود را در زير شاخه ها مخفي مي كني.
چرا مي خواهي كه حقارت خود را پنهان داري؟
باز شو برويم ، اي كلبه تاريك!
من ظاهر آراسته نمي خواهم . من دل زيبا دوست دارم......
و دل هاي روشن
در كلبه هاي تاريك پيدا مي شوند.
اين آستانه كه از آن مي گذرم ، مقدس است.
آستانه كلبه هاي فقر ، مقدس است.
در اينجاست كه بزرگان زاييده مي شوند
و به اينجاست كه آسمان نجاتبخشان را مي سپارد.
از كلبه هاست كه بيرون جسته اند
تمام آنان كه خود را در راه انسان فدا كرده اند.
مردم از كاخ نشينان
جز نفرت و فقر، نصيبي نمي برند.
اي بينوايان خوش قلب ! باك مداريد
براي شما روز هاي بهتر فرا خواهد رسيد
اگر گذشته و حال از آن شما نيست
آينده بي پايان از آن شماست.
در زير اين سقف كوتاه زانو مي زنم
در برابر اين كانون هاي تنگ و مقدس:
و شما هم ستايش خود را با من همراه سازيد
اي مردم فقير كه شما را مي ستايم!
ژانويه 1847
تمام شد بساعت 12 ظهر..
صادق لاور.