قدرمجموعه ی گل

[Salim]

نشود فاش کسی آنچه میان من و تست
تا اشارات نظر نامه رسان من و تست

گوش کن! با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست

روزگاری شد وکس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من و تست

گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید،
همه جا زمزمه ی عشق نهان من و تست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت
گفت و گویی و خیالی ز جهان من وتست

نقش ما، گو ننگارند به دیباچه ی عقل!
هرکجا نامه عشق است، نشان من و تست

سایه! زاتشکده ی ماست فروغ مَه و مهر،
وه ازاین آتش روشن که به جان من وتست

امیر هوشنگ ابتهاج(سایه)